• Home
  • Werkwijze
  • Mijn verhaal

Mijn verhaal

Zoals vaker in mijn leven had ik een ingeving. Ik moest homeopathie gaan studeren. Alleen dát was de route waardoor ik weer beter zou kunnen worden. Ik voelde me al een aantal jaren minstens 80 jaar oud, en had mijn praktijk als massage- en bewustzijnstherapeut met veel pijn in mijn hart moeten opgeven. Alleen een opleiding in Almelo leek intuïtief te voldoen, al kon mijn hoofd niet beredeneren waarom. En dat terwijl ik ook dichter bij huis een opleiding kon volgen. Ik zag het eigenlijk helemaal niet zitten, temeer omdat ik eind jaren tachtig zo’n studie serieus overwogen had en hem toen te theoretisch vond. Alles leek onlogisch, ik had te weinig energie om de dag door te komen, ik had te veel pijn om te kunnen rijden, en ik wilde al helemaal niet meer gaan leren. We waren net een leven in rust begonnen vanwege het pensioen van mijn man.

Maar tegelijkertijd heb ik in mijn leven vaker de ervaring gehad dat als ik dit soort innerlijke opdrachten volgde, er een nieuwe toekomst in het verschiet lag, wat ik niet had kunnen bedenken. Gelukkig was mijn man ook geïnteresseerd in de opleiding en is hij het eerste jaar meegegaan. Het was een zwaar jaar waarbij ik na een lesdag het hele weekend ziek was, en vaak moesten we ook al eerder op de dag naar huis. Maar tijdens dat eerste jaar kon ik zelf met de homeopathische middelen beginnen, en er gebeurden wonderlijke dingen. Ik reageerde vaak overgevoelig en had klachten die niet zomaar te plaatsen waren, maar tegelijkertijd kon ik een beeld beschrijven van hoe ik me voelde en dat kwam precies overeen met het middel dat ik nodig had.

Ik bleef de opleiding volgen, omdat het me steeds duidelijker werd dat ik zo mijn helingsweg kon gaan. Ik had echt niet meer de behoefte om tegen mijn zestigste nog eens opnieuw een eigen praktijk te beginnen. Maar ik wilde wel graag op een vitale en gelukkige manier oud worden. En hoe zwaar ik de opleiding ook vond, het bracht me ook veel voldoening en zingeving. En het ging zienderogen beter met me. Daardoor vond ik de motivatie om verder te gaan.

Natuurlijk is het helingsproces een ontwikkeling, net zo goed als dat je niet van vandaag op morgen zomaar chronisch ziek wordt. Alles heeft zijn tijd. Naarmate de opleiding vorderde en zeker toen ik bij de stage zelf met patiënten ging werken, wist ik dat dit een nieuwe kans voor mij was om tegen alle verwachtingen in weer in mijn eigen praktijk te gaan werken. Het werk is me op het lijf geschreven, en ik ben dan ook niet alleen een homeopaat, maar daarnaast blijft de therapeut in mij zijn werk doen.

Zoals vaker in mijn leven had ik een ingeving. Ik moest homeopathie gaan studeren. Alleen dát was de route waardoor ik weer beter zou kunnen worden. Ik voelde me al een aantal jaren minstens 80 jaar oud, en had mijn praktijk als massage- en bewustzijnstherapeut met veel pijn in mijn hart moeten opgeven. Alleen een opleiding in Almelo leek intuïtief te voldoen, al kon mijn hoofd niet beredeneren waarom. En dat terwijl ik ook dichter bij huis een opleiding kon volgen. Ik zag het eigenlijk helemaal niet zitten, temeer omdat ik eind jaren tachtig zo’n studie serieus overwogen had en hem toen te theoretisch vond. Alles leek onlogisch, ik had te weinig energie om de dag door te komen, ik had te veel pijn om te kunnen rijden, en ik wilde al helemaal niet meer gaan leren. We waren net een leven in rust begonnen vanwege het pensioen van mijn man.

Maar tegelijkertijd heb ik in mijn leven vaker de ervaring gehad dat als ik dit soort innerlijke opdrachten volgde, er een nieuwe toekomst in het verschiet lag, wat ik niet had kunnen bedenken. Gelukkig was mijn man ook geïnteresseerd in de opleiding en is hij het eerste jaar meegegaan. Het was een zwaar jaar waarbij ik na een lesdag het hele weekend ziek was, en vaak moesten we ook al eerder op de dag naar huis. Maar tijdens dat eerste jaar kon ik zelf met de homeopathische middelen beginnen, en er gebeurden wonderlijke dingen. Ik reageerde vaak overgevoelig en had klachten die niet zomaar te plaatsen waren, maar tegelijkertijd kon ik een beeld beschrijven van hoe ik me voelde en dat kwam precies overeen met het middel dat ik nodig had.

Ik bleef de opleiding volgen, omdat het me steeds duidelijker werd dat ik zo mijn helingsweg kon gaan. Ik had echt niet meer de behoefte om tegen mijn zestigste nog eens opnieuw een eigen praktijk te beginnen. Maar ik wilde wel graag op een vitale en gelukkige manier oud worden. En hoe zwaar ik de opleiding ook vond, het bracht me ook veel voldoening en zingeving. En het ging zienderogen beter met me. Daardoor vond ik de motivatie om verder te gaan.

Natuurlijk is het helingsproces een ontwikkeling, net zo goed als dat je niet van vandaag op morgen zomaar chronisch ziek wordt. Alles heeft zijn tijd. Naarmate de opleiding vorderde en zeker toen ik bij de stage zelf met patiënten ging werken, wist ik dat dit een nieuwe kans voor mij was om tegen alle verwachtingen in weer in mijn eigen praktijk te gaan werken. Het werk is me op het lijf geschreven, en ik ben dan ook niet alleen een homeopaat, maar daarnaast blijft de therapeut in mij zijn werk doen.


Copyright © 2015 Homeopathiealive.nl - Ontwerp en realisatie: Foppenreclame BV Harderwijk